Foreldrar Gylfa eru Þórhallur Jónasson, f. 3. mars 1909, d. 15. desember 1985, og Lilja Guðrún Þórunn Guðlaugsdóttir, f. 7. september 1919, d. 2. júlí 2008.
Systkini hans eru: Margrét Guðlaug búsett í Vatnshlíð, A-Húnavatnssýslu, Þórhalla í Burlington, útborg Toronto í Kanada, Valdimar á Akureyri og Eyþór er búsettur í Garðabæ.
Gylfi var búsettur á Akureyri til ársins 2009 en þá fluttist hann suður og bjó í Kópavogi frá árinu 2012 til dánardags.
Fljótlega á unglingsárum var ljóst að Gylfi hafði afburðatök á skáklistinni. Upp frá því lá metnaður hans í skákinni hvort sem um var að ræða keppni, félagslíf eða skákkennslu fyrir unga skákiðkendur.
Útförin fer fram í kyrrþey.
——
Fallinn er frá góður félagi og mikill lærifaðir í skáklistinni.Það er erfitt að gera Gylfa skil í fáum orðum. Ósérhlífinn og harðduglegur koma upp í hugann, en fyrst og síðast var Gylfi einn mesti öðlingur sem ég mun nokkru sinni kynnast. Ég minnist þess raunar aldrei að Gylfi hafi gert eitthvað fyrir eigin hagsmuni, allt snerist um hvað hann gæti gert fyrir aðra. Heimurinn væri sannarlega betri staður ef sem flestir fylgdu í þau fótspor.
Gylfi var afar skemmtilegur maður og ósjaldan var kátt í höllinni þegar hann var í stuði. Óteljandi sögur koma upp í hugann, fáar þó þess eðlis að þær komist til skila svo vel sé á prenti.
Það lýsir Gylfa kannski best að hann var einn af þeim fyrstu sem maður sem lítill polli fór að ná jafntefli gegn í skákinni, sem gekk auðvitað engan veginn upp þar sem hann var einn sá alsterkasti í bænum. Eftir á að hyggja er auðvitað afar ljóst að það var með vilja gert hjá honum, stappaði í mann stálinu og taldi manni trú um að allt væri hægt, fyrst maður gæti náð jafntefli við Gylfa.
Þannig var Gylfi. Alltaf að hugsa um aðra, fyrst og síðast.
Blessuð sé minning þín, Gylfi minn, heimurinn er mun fátækari fyrir vikið. Hvíl í friði.
Halldór Brynjar Halldórsson.
Kveðja frá Skákfélagi Akureyrar
Það var heldur feimnislegur ungur maður sem hóf að venja komur sínar á skákfundi á Akureyri undir lok sjöunda áratugs síðustu aldar. Hann sagði fátt en tefldi af þeim mun meiri hörku og vakti brátt athygli ráðsettari skákfélaga fyrir baráttuvilja og útsjónarsemi við taflborðið. Á fáum árum haslaði hann sér völl sem einn helsti meistari Skákfélags Akureyrar og leiðtogi þess.
Gylfi var þrekmenni. Um það bar vott glíma hans við langvinnan og erfiðan sjúkdóm sem að lokum varð hans banamein. Þrek hans og dugnaður hafði þá um langt árabil ekki dulist neinum sem fylgdist með félagsmálum og tafliðkun í hinum íslenska skákheimi. Ekki einasta tefldi hann mikið sjálfur, heldur voru uppeldisstörfin mikilvirk. Gylfi var óþreytandi við að laða börn að skákíþróttinni og hafði einstakt lag á því að mæta hverjum og einum byrjanda þar sem hann var staddur, hvetja og leiðbeina. Aldrei var hann svo tímanaumur að hann hefði ekki stund til að setjast niður með ungum skákiðkanda og kynna fyrir honum einhvern af leyndardómum listarinnar. Það var ekki síst fyrir tilverknað Gylfa hversu vel tókst til við að laða ungt fólk að félaginu og halda því við efnið – hann var bæði hvetjandi og kröfuharður lærimeistari.
Sama þrek einkenndi skákstíl Gylfa. Hann var sókndjarfur og áhættusækinn og brá sér hvorki við sár né bana. Um nokkurra áratuga skeið tók hann þátt í öllum helstu mótum á vegum Skákfélagsins og náði oft frábærum árangri. Þannig varð hann þrettán sinnum skákmeistari Akureyrar, hafði sigur á Haustmóti félagsins átta skinnum og varð níu sinnum skákmeistari Norðlendinga. Hvergi komu þó kraftar hans betur í ljós en í deildakeppninni í skák – Íslandsmóti skákfélaga. Ekki einasta var hann forystumaður skáksveitarinnar, heldur tók þátt í öllum viðureignum félagsins á hverju einasta ári í rúman aldarfjórðung frá upphafi keppninnar árið 1974.
Í heilan mannsaldur var Gylfi við stjórnarstörf hjá félaginu, þar af formaður í fjórtán ár. Hann var kjörinn heiðursfélagi Skákfélags Akureyrar sextugur árið 2014, en hafði þremur árum áður verið gerður að heiðursfélaga Skáksambands Íslands.
Gylfi Þórhallsson hefur nú teflt sína síðustu skák. Með honum er genginn sá eldhugi íslenskrar skákhreyfingar sem þekktur var fyrir ljúfmannlegt fas, ástríðu fyrir skáklistinni og heilladrjúg störf um áratuga skeið. Hann skilur því eftir sig stórt skarð.
Við félagar hans úr Skákfélagi Akureyrar kveðjum gamlan vopnabróður með þökk og virðingu. Blessuð sé minning Gylfa Þórhallssonar.
Áskell Örn Kárason.
Margs er að minnast við fráfall vinar míns Gylfa Þórhallssonar. Gylfa kynntist ég fyrst fyrir um 45 árum er ég hóf reglulega skákiðkun hjá Skákfélagi Akureyrar. Þá var Gylfi að marka sín spor sem einn öflugasti skák- og félagsmálamaður sem félagið hefur alið. Afrek hans við skákborðið ætla ég ekki að tíunda hér, en þau eru mörg. Einnig kom Gylfi mikið að skákþjálfun ungra drengja og stúlkna sem voru að byrja að tefla. Ég veit að mörg þeirra eiga honum mikið að þakka. Gylfa kynntist ég enn betur þegar ég kom fyrst í stjórn félagsins um 1980 og störfuðum við meira og minna saman á þeim vettvangi, eða í um 30 ár. Eldmóður hans og dugnaður var mikill svo að eftir var tekið. Hann ætlaðist til mikils af þeim sem störfuðu með honum og hann gat alveg látið menn vita af því ef þeir voru ekki með hugann við efnið.Nokkrar ferðir fórum við til útlanda að tefla og eru þær minnisstæðar. Minnisstæðust er þó ferðin til Gausdal í Noregi 1992, en þar tefldi Gylfi eina af sínum bestu skákum, við stórmeistarann Tomas Ernst, sem hann lagði að velli glæsilega.
Gylfi bjó nánast alla tíð í innbænum á Akureyri, í Hafnarstræti 33. Þar ólst hann upp hjá foreldrum sínum Lilju Guðlaugsdóttur og Þórhalli Jónassyni, en faðir hans lést 1985. Eftir að Þórhallur féll frá hélt Gylfi heimili með móður sinni. Það var ekki í kot vísað að heimsækja þau mæðgin, rjúkandi kaffi, smurt með kindakæfu og uppvafðar pönnukökur voru aðalsmerki Lilju. Oft vorum við feðgar búnir að njóta þeirra heimsókna. Gylfi vann ýmsa verkamannavinnu, við lagningu malbiks hjá Vegagerðinni, múrverk og byggingarvinnu. Vafalaust hafa þessi störf haft þau áhrif að Gylfi fór að kenna sér meins í lungum. Það mein átti eftir að draga mikinn þrótt úr honum og að lokum varð hann að játa sig sigraðan. Aldrei heyrði ég Gylfa kvarta, það var ekki hans stíll. Eftir að Gylfi flutti til Reykjavíkur árið 2010 urðu samverustundirnar færri, en oft leit ég inn og mikið var spjallað og rifjað upp. Eitt af síðustu skákmótum sem Gylfi tók þátt í var 100 ára afmælismót Skákfélags Akureyrar í maí í fyrra. Þar duldist engum að Gylfi gekk ekki heill til skógar, en það veit ég að það var honum mikið kappsmál að vera með, því Skákfélag Akureyrar var honum mikið hjartans mál. Það vita allir og á félagið honum mikið að þakka. Að lokum vil ég senda ættingjum og vinum innilegar samúðarkveðjur. Minningin um góðan dreng lifir og hafðu þökk fyrir allt.
Smári Ólafsson.
Fallinn er frá einn helsti klettur skákhreyfingarinnar síðustu áratugi, langt um aldur fram. Gylfi Þórhallsson var frumkvöðull. Hann var klettur í norðlensku skáklífi og á mikinn þátt í því hversu öflugt það hefur verið. Var hann í stjórn Skákfélags Akureyrar í um 30 ár á þeim 100 árum sem félagið hefur starfað.Fyrstu minningar mínar um Gylfa eru frá Grensásveginum þar sem Deildakeppnin í skák var haldin á níunda áratugnum. Þá voru Gylfi og Áskell Örn Kárason að tefla hraðskákir í bókasafninu á meðan þeir biðu eftir flugi norður. Við ungu mennirnir horfðum dolfallnir á þessa snillinga.
Síðar áttum við Gylfi gott samstarf þegar ég var skákstjóri á nokkrum Norðurlandsmótum í kringum aldamótin, meðal annars á Húsavík og í Grímsey. Gylfa munaði ekki um að fara með mótið hingað og þangað um Norðurlandið. Keyrði mig á milli Akureyrar og Húsavíkur þar sem maður komst varla fyrir í bílnum vegna skákbúnaðar sem flytja þurfti á milli sveitarfélaga.
Skáksamband Íslands gerði Gylfa að heiðursfélaga árið 2011. Það var óvenjulegt að skákmaður sem hafði aldrei setið í stjórn sambandsins væri heiðraður með slíkum hætti en Gylfi þótti vel að því kominn enda hafði hann unnið ómetanlegt starf innan grasrótarinnar.
Gylfi var kátur og skemmtilegur. Gat verið alvarlegur þegar svo bar undir og bar ávallt hagsmuni landsbyggðarinnar fyrir brjósti á aðalfundum SÍ. Eftir að hann flutti suður var hann reglulegur gestur á mótum á höfuðborgarsvæðinu. Gylfi var grjótharður skákmaður sem gat unnið hvern sem er á góðum degi og hefur sigurskák hans gegn sænska stórmeistaranum Thomasi Ernst farið víða.
Ég hitta Gylfa síðast á Íslandsmótinu í skák (Icelandic Open) á 100 ára afmælishátíð félagsins á Akureyri síðasta sumar. Þá tefldi hann á síðasta skákmóti sínu en lét ekki súrefnisvélina trufla sig of mikið frá því að sýna gamla sóknartakta. Meðal annars knúði hann fram vinningsstöðu gegn einum fremsta stórmeistara þjóðarinnar.
Gylfa verður sárt saknað. Skákhreyfing hefur misst einn sinn besta mann. Blessuð sé minning Gylfa.
Aðstandendum votta ég samúð mína.
Gunnar Björnsson,
forseti Skáksambands
Íslands.
Efnið er úr Morgunblaðinu, 8. apríl 2020.
