Stórmeistarinn Vlastimil Hort lést 12. maí síðastliðinn, 81 árs að aldri. Hann var stórmeistari sem bjó yfir einstökum hæfileikum, frábær frásögumaður og heiðarlegur íþróttamaður í orðsins fyllstu merkingu. Hort skilur eftir sig djúp spor í skáksögunni – og hlýjar minningar í íslenskum hjörtum.
Hort fæddist 12. janúar 1944 í Kladno í þáverandi Tékkóslóvakíu. Hann lærði að tefla fimm ára gamall á sjúkrahúsi þar sem læknir kenndi honum leyndardóma skáklistarinnar. Fljótt kom í ljós að hann hafði sérstaka hæfileika – aðeins 16 ára gamall tefldi hann með landsliði Tékkóslóvakíu á Ólympíuskákmótinu árið 1960.
Ferill í fremstu röð
Árið 1965 hlaut Hort nafnbótina stórmeistari, og fljótlega komst hann í fremstu röð heimsins. Árið 1977 var hann í 6. sæti á heimslista og tefldi með úrvalsliði heimsins í sögufrægu móti gegn Sovétríkjunum árið 1970 og tók þátt í áskorendaeinvígjum síðar.
Það var einmitt í áskorendaeinvígi sem hann tengdist Íslandi sterkum böndum – hann tefldi við Boris Spassky í Reykjavík árið 1977. Þar tapaði hann örlagaríkri skák á tíma í vinningsstöðu, eftir að hafa áður samþykkt að veita Spassky frest í einvíginu vegna veikinda – Hort vildi ekki vinna á veikindum andstæðings síns. Slík íþróttamennska er sjaldséð og festi hann í sessi sem heiðursmann í huga margra Íslendinga.
Íslandstengingar
Vlastimil Hort átti fleiri tengsl við Ísland. Í Reykjavík setti hann heimsmet þegar hann tefldi fjöltefli við vel yfir 500 keppendur, met sem þó hefur síðar verið slegið en tengdi hann órjúfanlegum böndum við Ísland.
Margir skákmenn af eldri kynslóðum kannast líka við bókina „Besti leikurinn“ sem Hort samdi ásamt Jansa. Klassísk bók sem margir skákmenn hafa notað til að þjálfa sig í skákinni í gegnum tíðina.
