Í sumar ákvað stór fjölskyldan að dvelja rúma viku við Luzern-vatn í Sviss og mér til mikillar gleði, en kannski ekkert endilega annarra fjölskyldumeðlima, var það á sama tíma og hin fræga Biel-skákhátíð stóð yfir.
Ég hef lengi ætlað að taka þátt í þeirri hátíð en í ár kom loks tækifæri til þess að fá smá smjörþefinn af veislunni. Samhliða ofurstórmeistaramóti og glæsilegu opnu móti fara fram fjölmargir hliðarviðburðir í Biel og blessunarlega passaði það fullkomlega fyrir mig að taka þátt í hraðskáksmóti hátíðarinnar sem fram fór þann 19. júlí síðastliðinn.
Fagmennska Svisslendinga
Ég hef tekið þátt í allmörgum hraðskáksmótum um víða veröld og venjulega er upplifunin sú að ég hristi hausinn yfir lélegu skipulagi og ég hef lengi verið á þeirri skoðun að við Íslendingar séum einfaldlega bestir í heimi þegar kemur að því að halda hraðskáksmót. Það kom mér því mjög á óvart að í Biel var skipulagningin það góð að ég held hreinlega að Svisslendingarnir hafi slegið okkur Íslendingum við hvað fagmennsku varðar!
Um var að ræða þrettán umferða opið mót og voru keppendur rúmlega 170 talsins. Mótið átti að hefjast kl.13.30 og mér til allmikillar furðu þá hófst mótið á slaginu!
Þá vakti það athygli mína að Svisslendingarnir settu fram dagskrá með tímasetningum á öllum umferðunum. Yfirleitt voru 20 mínútur milli umferða en aðeins lengra hlé, 30 mínútur, var gert milli 6. og 11.umferða. Þá var sá fyrirvari sleginn að mögulega gæti upphaf einhverra umferða tafist örlítið ef einhverjar maraþonskákir myndu eiga sér stað en annars gætu keppendur treyst því að umferðir byrjuðu aldrei fyrr en á fyrir fram auglýstum tímum. Svo fór að allar umferðirnar hófust á slaginu á tilsettum tíma og meira að segja var verðlaunaafhendingin algjörlega á áætlun!
Þetta fyrirkomulag varðandi umferðatímana fannst mér afar þægilegt því ég tefldi nokkrar eldsnöggar sóknarskákir og milli þeirra gat maður skellt sér í stuttan göngutúr eða jafnvel í kaffibolla handan götunnar.
Her skákstjóra og starfsmanna sá síðan um allt að gangi eins og í sögu og þá var eftirtektarvert hvað útsendingar og úrslitaskil gengu smurt fyrir sig.
Íslandsvinur iðinn við kolann
En nóg um skipulag og snúum okkur að sjálfu mótinu. Strax við að renna yfir keppendalistann sá ég að mótið gæti orðið strembið. Nokkrir mjög sterkir stórmeistarar voru með, þar á meðal Xiangzhi Bu, Eltaj Safarli og Farrukh Amonatov. Þá var góðvinur Íslendinga, kínverski skákmeistarinn Bei Liu, meðal þátttakenda. Hann vakti mikla athygli þegar hann náði IM-normi á Reykjavík Open fyrr á árinu, verandi undir 2000 stigum. Þar á meðal þurfti ég að sætta mig við jafntefli við hann um miðbik mótsins og heilsaði hann mér með virktum í Biel. Liu hefur verið iðinn við að tefla síðan og er kominn upp í tæp 2200 stig og bætti við um 40 stigum í svissneska mótinu. Hann nálgast því raunstyrkleika sinn á stigum smátt og smátt.
Ég sá fljótt að verkefnið í Biel yrði snúið því með því að bera saman skráninguna í hraðskákina og opna mótið blasti við að fjölmargir ungir og efnilegir þátttakendur voru með mun lægri hraðskákstig en kappskákstigin sem þeir voru skráðir með. Það eru jú ekki allar þjóðir jafnduglegar og við Íslendingar að reikna hraðskákir til FIDE-stiga.
Lifði af árás ungabarns
Það er alltaf fiðringur í maganum þegar taflmennska hefst á erlendri grundu og enn meira þegar um hraðskák er að ræða. Skyndilega byrjar maður að úða út mönnunum gegn andstæðingi sem maður þekkir ekkert, veit ekkert hvort uppgefin stig séu í takt við getu og auk þess hefur maður ekki hugmynd um styrkleika né veikleika viðkomandi. Það getur verið mjög stressandi.
Ég fór blessunarlega vel af stað hvað úrslit varðar þó að taflmennskan hafi verið upp og ofan. Ég rétt svo hafði unga ísraelska stúlku í fyrstu umferð og en vann svo sannfærandi sigur með svörtu gegn þrítugum Svisslendingi í annarri umferð.
Í þriðju umferð mætti ég svo verulega ógnvekjandi andstæðingi. FIDE-meistaranum Kaushik Ashwath frá Singapore. Sá er 11 ára gamall en lítur út fyrir að vera í mesta lagi sjö ára. Hann mætti til leiks gegn mér með sérstaka stólsessu sem hann kom haganlega fyrir og hlammaði sér svo á fyrir skákina til að ná upp í borðið. Á þessum tímapunkti var næstum liðið yfir mig af skelfingu.
Ashwath þessi vann sér það til frægðar að vera sá yngsti í sögunni sem lagt hefur stórmeistara að velli í kappskák. Hann var aðeins 8 ára og sex mánaða gamall þegar hann valtaði yfir tékkneska stórmeistarann Jacek Stopa en sá sneri sér alfarið að býflugnarækt í kjölfarið.
Býflugurnar þurfa hins vegar ekki að óttast bjarndýrshramma í bráð því eftir harða baráttu hafði ég undrabarnið undir eftir vanhugsaðar peðsfórnir hans í byrjun skákar. Þrír af þremur staðan og smá sjálfstraust var farið að láta á sér kræla.
Guggnaði á að krefjast
Í fjórðu umferð var ég paraður á 1.borði gegn Bu sjálfum sem er ógnarsterkur hraðskáksmaður, með yfir 2700 stig. Sjálfstraustið var sennilega orðið aðeins of mikið því án umhugsunar fórnaði ég tveimur peðum í byrjuninni og fór svo að íhuga hvað í fjandanum framhaldið væri. Afleiðing þess var þó sú að Bu hugsaði talsvert sjálfur og var tæpur á tíma bróðurpart skákarinnar.
Eina tækifærið mitt kom þó undir lokin þegar að Bu, sem var með tæknilega unnið tafl, lék svartreita biskupi sínum nokkrum sinnum fram og til baka. Ég hikaði í nokkrar sekúndur, nokkuð viss um að sama staðan hefði komið upp þrisvar en þar sem skákin var ekki uppi á skjá í keppnissalnum þá taldi ég mig ekki getað sannað neitt og hélt ég því áfram að tefla.
Þegar skákinni lauk sá ég í netútsendingunni að sama staðan kom sannarlega þrisvar upp og spjall við skákstjóra leiddi það í ljós að ég hefði getað krafist og beðið þá um að sannreyna það með því að skoða útsendinguna. Pínu fúlt að hafa ekki verið aðeins meira á tánum varðandi þetta atriði en ekki eitthvað sem ég dvaldi við því miðað við taflmennskuna átti ég ekkert skilið úr þessari skák.
Erfiðir ungir Indverjar
Í næstu tveimur umferðum mætti ég tveimur skákmönnum með um 2150 sem voru þó grjótharðir klukkuberjarar sem ég hafði tekið eftir í fyrri umferðum.
Fyrst var japanski skákmeistarinn Cocoro Matsumara á dagskrá. Sá féll í byrjanagildru sem hefur gefið mér ófáa vinningana í gegnum árið og rak upp lágvært vein eins og særður samúræji. Stuttu síðar náði ég annarri snyrtilegri fléttu á japanska meistarann sem var nóg boðið og gafst upp án frekari baráttu.
Skákina alla má renna yfir hér.
Sjötta umferðin gekk svo enn betur því þá mátaði ég kvennastórmeistarann Ghazal Hakimifard á örskotsstund og hélt því ansi glaður og kátur inn í kaffihléið. Ég ákvað að skella mér út undir bert loft og setjast niður á kaffihús handan götunnar. Þar var ljúft að sitja eftir gott gengi og í raun naut ég mín of vel því allt í einu hrökk ég við þegar nokkrar mínútur voru í umferð og stökk af stað.
Ég sá bara nafn andstæðingsins og upphafsstöðu í mótinu og taldi mig frekar heppinn með pörun að fá unga indverska skákkonu með rétt yfir 2100 stig í hraðskák, verandi í bullandi toppbaráttu með 5 vinninga af sex. Aldrei mun ég aftur fagna því innra með mér að mæta indverskri skákkonu!
Það hefði haldið mér á jörðinni að vita að hin unga Srhi Savita er alþjóðlegur meistari með um 2400 stig í kappskák en um það hafði ég enga hugmynd þegar skákin hófst. Ég úðaði út hraðskákssullinu mínu en tefldi svo full glannalega og sú indverska refsaði mér grimmilega. Brotlendingin var hörð og ég skjögraði út úr skáksalnum eftir þessa byltu.
Bitið í skjaldarrendur
Svona ósigrar geta algjörlega slegið menn út af laginu og þótt ég þykist vera grjótharður keppnismaður sem láti ekkert á sig fá þá riðaði ég satt best að segja til falls eftir þetta tap.
Næsta skák var því afar mikilvæg til að komast aftur á skrið en næsti andstæðingur var vinalegur rúmenskur skákpabbi. Hann reyndist þó vera stórhættulegur, tefldi mun betur en stigin sögðu og var auk þess grjótharður á klukkunni. Að ending missti ég gjörsamlega þráðinn og lék mig í mát í smá tímahraki en sá rúmenski missti blessunarlega af tækifærinu og ég hafði hann undir að lokum.
Ég var því ansi feginn og kátur þegar níunda umferð hófst og þar átti ég mína stærstu stund í mótinu. Andstæðingurinn var ungur kínverskur alþjóðlegur meistari, Qingfeng Cao, sem að sjálfsögðu var með nánast engin hraðskákstig miðað við styrkleika. Hann fór mikinn í opna mótinu á Biel og ruslaði þar meðal annars upp stórmeisturunum Gangulay frá Indlandi og Acs frá Ungverjalandi og var sjónarmun frá stórmeistaraáfanga.
Hann hafði hins vegar aldrei lent í íslenskri pýramídaárás og var klossmátaður af offorsi. Eftir skákina fór kappinn umsvifalaust í iðnaðarnjósnir og spurði mig spjörunum úr hvar hann hafði farið útaf sporinu. Svona bæta menn sig og keppnisskap hefur sá kínverski líka því hann náði vopnum sínum aftur og tryggði sér verðlaunasæti í hraðskákinni með 9,5 vinninga af 13.
Hér má renna yfir skákina í heild sinni.
Rígmontinn í toppbaráttu
Í annað sinn í mótinu var ég orðinn rígmontinn enda kominn aftur í toppbaráttuna. Ég hafði verulega gaman af fulltrúa Chessbase India sem hafði í nógu að snúast að taka upp fjórar hraðskákir í hverri umferð með jafnmörgum snjallsímum. Illu heilli lagði hann alla áherslu á indversku titilhafana sem tóku þátt í mótinu og þar sem ég mætti næst ungverska stórmeistaranum Adam Kozak þá hafði þrjóturinn lítinn áhuga á því að varpa viðureign okkar út á alnetið.
Það var reyndar hárrétt ákvörðun því skákin gegn Kozak var drepleiðinleg og var það alfarið mér að kenna. Ég ákvað ég að tefla hratt og afar varfærið og reyna að refsa Ungverjanum ef hann myndi þenja sig. Það gerði hann hins vegar ekki og því var jafntefli niðurstaðan.
Sömu sögu er að segja af unga gríska stórmeistaranum Dimitris Alexakis sem var andstæðingur minn í 11.umferð. Ég tefldi líka drepleiðinlega gegn honum og þótt hann hafi tekið aðeins meiri áhættu en Kozak þá kveikti hann aldrei almennilega í öllum bensínblautu brúnum og því var annað jafntefli niðurstaðan.
Bölvun undrabarnanna
Fyrir næstsíðustu umferð var ég enn í bullandi toppbaráttu með 8 vinninga af 11. Andstæðingurinn var þýska undrabarnið Christian Gloeckler sem hefur farið mikinn undanfarið. Gloeckler þessi er aðeins 14 ára gamall en hefur farið mikinn undanfarið. Í Biel rúllaði hann yfir opna mótið, hafði tryggt sér sigur fyrir síðustu umferð og nældi sér í stórmeistaraáfanga í leiðinni. Þá bar hann sigur úr býtum á Limburg Open, stærsta helgarmóti Hollands, þar sem undirritaður var meðal þátttakenda fyrr í sumar.
Í viðureign okkar fékk ég svipaða tilfinningu og þegar ég mætti 14 ára gömlum Magnus Carlsen á sínum tíma. Gloeckler virðist hafa mikla og góða tilfinningu fyrir skákinni, leikur hægt og rólega og stundum virkar á mann eins og hann sé ekkert með hugann við skákina, réttu leikirnir bara flæða til hans.
Hann satt best að segja pakkaði mér saman eftir vafasama byrjunartaflmennsku mína og jarðaði þar með alla drauma mína um verðlaunasæti í mótinu.
Glímt við Anand í lokin
Eftir þessa jarðtengingu var þó síðasta umferð eftir og mikilvægt að gíra sig upp í hana til að klára ágætt mót. Andstæðingurinn var indverskur Frakki sem bar hið volduga skáknafn Anand Gautier. Sá er Fide-meistari og var auðvitað ekki með neitt af hraðskákstigum en um 2350 kappskákstig. Hann hafði veitt mörgum titilhöfum skráveifu í mótinu og í okkar skák var hann kominn langleiðina með eina slíka.
Ég barðist þó um á hæl og hnakka og var langt kominn með að vinna hann í bullandi tímahraki. Að endingu leystist þó skákin upp í jafntefli og í smá pirringi tefldi ég steindautt jafntefli alltof lengi. Anand var held ég eitthvað ósáttur við það og þegar kom að því að innsigla skiptan hlut þá tók hann svo fast í höndina á mér að það brakaði í loppunni!
Þetta er í fyrsta skipti sem ég hef verið á barmi þess að meiðast við skákborðið!
Niðurstaðan varð því 8,5 vinningar í 13 skákum. Hálfur vinningur í viðbót hefði verið vel þeginn en þá hefði ég líklega slefað upp í verðlaunasæti enda var ég með afar góð oddastig. Í þessu volki öllu missti ég eitt hraðskákstig í hafið. Ég tel það þó ágætlega sloppið miðað við hversu bjöguð hraðskákstig andstæðinganna voru. Heilt yfir því ágætt mót og núna þarf maður að herða sig enn meira í hraðskákinni enda er það á stefnuskránni að taka þátt í Evrópumótinu í hrað- og atskák í desember.
Þá er óhætt að mæla með þátttöku í Biel-hátíðinni. Skipulag hátíðarinnar virðist vera frábært og í framtíðinni hefði ég mikinn áhuga á því að taka þátt í aðalmótinu og upplifa veisluna alla.
