Skákstelpur Karen, Soffía, Anna, Lóa, Elín, Guðrún og Fanndís á æfingu hjá Jóhönnu og Veroniku 28. janúar sl. — Morgunblaðið/Árni Sæberg

Skákkonurnar Jóhanna Björg Jóhannsdóttir og Veronika Steinunn Magnúsdóttir, sem báðar hafa teflt í kvennalandsliðinu á ólympíumótum, standa fyrir skákæfingum fyrir stúlkur sem vilja bæta sig í íþróttinni. „Við byrjuðum með æfingarnar í haust og sjáum þegar mikinn árangur,“ segir Jóhanna.

Æfingarnar eru á vegum Skákskóla Íslands í samstarfi við skákdeild Breiðabliks. Æfingarnar fara fram á þriðju hæð í stúkunni við Kópavogsvöll og sitja stúlkurnar að tafli í einn og hálfan tíma hverju sinni, frá klukkan 17 til 18.30 á mánudögum.

Mikill skákáhugi ríkir hérlendis en Jóhanna segir að þótt mikið hafi verið gert til þess að örva áhuga stúlkna og margt sé í boði sé hlutfall kvenna lágt í skák. „Skák er auðvitað einstaklingsíþrótt en stelpur virðast leita meira í hópíþróttir,“ segir hún. Til þess að koma til móts við þarfirnar hafi þær Veronika, í samráði við Skákskólann, ákveðið að bjóða upp á vikulegar æfingar fyrir stúlkur. „Hugmyndin er að stelpur geti verið saman einu sinni í viku, tengst í gegnum skákina, myndað hóp og styrkt hver aðra til þess að halda áfram í íþróttinni.“

Kennararnir eru ekki að finna upp hjólið og Jóhanna bendir á að Susan Polgar hafi boðið upp á svona námskeið í Bandaríkjunum með góðum árangri. „Sigurlaug S. Friðþjófsdóttir hefur verið með sambærilegar æfingar í Taflfélagi Reykjavíkur í nokkur ár og þær hafa skilað miklu, bæði í fleiri stelpum og aukinni getu. Við erum í raun aðeins að bæta við það góða starf á öðrum stað.“

Hópvinna og fyrirmyndir

Susan Polgar kom til Íslands í tengslum við Reykjavíkurskákmótið í fyrravor og þá áttu Jóhanna og Veronika gott spjall við hana um kennsluna. „Hún sagði okkur að sértímar fyrir stúlkur hefðu skilað mestu hjá sér, þar með var tónninn sleginn og við byrjuðum í haust,“ segir Jóhanna.

Stelpur á aldrinum sjö til tólf ára hafa mætt á æfingarnar og eru kennararnir ánægðir með árangurinn. „Það eru engin aldurstakmörk og styrkleiki skiptir ekki máli,“ segir Jóhanna. Í því sambandi bendir hún á að byrjendur geti mætt og byrjað á því að læra mannganginn, en gróflega megi skipta stúlkunum í þrjá hópa eftir getu; byrjendur, þær sem eru komnar aðeins lengra og þær sem eru komnar aðeins lengra en það.

Auk skákkennslunnar er lögð áhersla á félagslega þáttinn. „Við tökum eftir því að félagsskapurinn styrkist og finnum ekki fyrir neinu nema ánægju,“ segir Jóhanna og leggur áherslu á að framfarirnar leyni sér ekki. Stúlkunum sé kennt að vinna saman, til dæmis við lausn á skákþrautum, og það styrki samstöðuna. „Við þessar eldri stelpur, sem teflum enn, mynduðum hóp að frumkvæði Guðfríðar Lilju Grétarsdóttur þegar við vorum í grunnskóla, hittumst líka utan skákarinnar og gerum enn og það hefur haldið okkur í skákinni,“ segir Jóhanna. „Þetta er hugarfarið sem við viljum kenna stúlkunum.“

Grein þessi birtist á baksíðu Morgunblaðsins, 30. janúar 2019. Höfundur er Steinþór Guðbjartsson (steinthor@mbl.is).

- Auglýsing -